Spina Bifida Cystica Ne Demek?

Spina Bifida Cystica Ne Demek?

Spina bifida, doğumsal bir omurga rahatsızlığıdır ve nöral tüpün doğru şekilde kapanmaması sonucu gelişir. Bu durumda, omurganın alt bölgesinde bir doğumsal anomaliler kümesi oluşur. Spina bifida türleri arasında spina bifida cystica adı verilen bir alt tür bulunur. Spina bifida cystica, omurganın çevresinde bir veya daha fazla sıvı dolu kese veya kistin bulunmasını içerir.

Spina bifida cystica, kendi içinde iki alt tipe ayrılır: meningocele ve miyelomeningosel. Her iki durum da omurganın alt bölgesindeki anormallikleri içerse de, semptomlar ve nörolojik etkiler açısından farklılık gösterir.

Meningocele Nedir?

Meningocele, spina bifida cystica'nın bir türüdür ve omurganın etrafında bir sıvı dolu kese bulunmasıyla karakterizedir. Bu kese, beyin zarlarını (meninksleri) içerir ve genellikle sinirlerle birleşmez. Meningocele'nin en belirgin özelliği, sıvı dolu keseyle birlikte bir yumru veya şişkinlik olmasıdır.

Meningocele genellikle sinir hasarı veya nörolojik etkilerle ilişkili değildir. Bu nedenle, çoğu durumda cerrahi müdahale ile tedavi edilebilir. Cerrahi, kesenin çıkarılmasını ve omuriliği korumak için omurganın kapatılmasını içerir.

Miyelomeningosel Nedir?

Miyelomeningosel, bir diğer spina bifida cystica türüdür ve omurganın etrafındaki kese, omuriliği de içerir. Omurilik, sinir köklerini içeren ve vücut ile beyin arasında iletişimi sağlayan önemli bir yapıdır. Bu nedenle, miyelomeningosel genellikle meningocele'ye kıyasla daha ciddi semptomlar ve nörolojik etkilerle ilişkilidir.

Miyelomeningosel, çocuğun omuriliğinde boşluk açık olduğunda ortaya çıkar ve bu durum sinirlerin korunmasını engeller. Sonuç olarak, miyelomeningosel genellikle alt bacakların, ayakların veya belki de daha yüksek bölgelerin felç olmasına neden olabilir. Ayrıca, mesane fonksiyonları, bağırsak kontrolü ve cinsel fonksiyonlar gibi bir dizi normal vücut fonksiyonunu da etkileyebilir.

Miyelomeningosel, doğumdan kısa bir süre sonra cerrahi müdahale gerektiren bir durumdur. Cerrahi, açık olan omuriliği kapatmak, sinirleri korumak ve zedelenme riskini azaltmak için tasarlanmıştır. Bununla birlikte, cerrahi tedavi çocuk üzerindeki nörolojik etkileri tamamen ortadan kaldırmayabilir, ancak bazı semptomların ilerlemesini yavaşlatabilir veya hafifletebilir.

Sonuç olarak,

Spina bifida cystica, omurgada bir veya daha fazla kese veya kistin bulunduğu bir omurga rahatsızlığıdır. Meningocele ve miyelomeningosel olmak üzere iki alt tipe ayrılır. Meningocele genellikle nörolojik etkileri olmayan bir kese içerirken, miyelomeningosel omurilik ile birlikte sinir köklerini de içerebilir ve daha ciddi semptomlara neden olabilir. Her iki durumda da cerrahi müdahale genellikle tedavi için gereklidir.

Sıkça Sorulan Sorular

Spina Bifida Cystica, bebeğin omurgasının doğum öncesi dönemde düzgün bir şekilde kaplanmaması sonucu ortaya çıkan nöral tüp defektidir. Bu durum, omurga üzerindeki bir veya daha fazla bölgede omurilikte boşluk veya kese oluşumu ile karakterizedir.

Bu durumun belirtileri, omurilikteki yarık veya kese yerine ve hasarın boyutuna bağlı olarak değişebilir. Bazı yaygın belirtiler şunlardır: omurgada şişlik veya çıkıntı, bacaklarda kas güçsüzlüğü, felç, idrar kontrol problemleri, bağırsak problemleri, hidrosefali (beyinde anormal sıvı birikimi) ve zihinsel engel.

Spina Bifida Cystica teşhisi, hamilelik sırasında yapılan ultrasonografik görüntüleme testleriyle sıklıkla gerçekleştirilir. Bebeğin omurgasındaki anormallikler veya kitleler ultrason yardımıyla görülebilir. Ayrıca, amniyosentez gibi diğer testler de yapılabilir.

Spina Bifida Cystica, genetik ve çevresel faktörlerin bir kombinasyonu olarak ortaya çıkabilir. Fakat tam nedeni tam olarak bilinmemektedir. Genetik yatkınlık, folik asit eksikliği, bazı ilaçların kullanımı veya annenin hamilelik sırasında maruz kaldığı bazı maddeler, bu durumun riskini artırabilir.

Spina Bifida Cystica tedavisi, durumun ciddiyetine bağlıdır. Tedavi genellikle cerrahi müdahale yapmayı içerir. Cerrahi, omurgada bulunan yarığı kapatmayı ve sinir dokusunu korumayı amaçlar. Tedaviye genellikle çocuk bebeğin doğumundan kısa bir süre sonra başlanır.